Ο Rembrandt σε Απευθείας Σύνδεση με το CNN
/ Rembrandt Live on CNN

>"Conversing with Rembrandt – Young Greek artists are inspired by the great master’s work", Γκαλερί De Haagse Kunstkring, επιμέλεια Elemental, Χάγη – Ολλανδία, 2007
>"Διάλογος με τον Ρέμπραντ – Νέοι καλλιτέχνες εμπνέονται από το έργο του", επιμέλεια Elemental, Αίθουσα εκδηλώσεων του Υπ.Εξ., Αθήνα, 2006
/
>"Conversing with Rembrandt – Young artists are inspired by the great master’s work", De Haagse Kunstkring Gallery, curating Elemental, Hague – Holland, 2007
>"Conversing with Rembrandt - Young artists are inspired by the great master’s work", curating Elemental, Exhibition hall of the Ministry for Foreign Affairs of the Hellenic Republic, Athens

Από τον κατάλογο της έκθεσης στην Αίθουσα εκδηλώσεων του Υπ.Εξ., Αθήνα

Ο διεθνής εορτασμός της επετείου για τα 400 χρόνια από τη γέννηση Rembrandt van Rijn (1606-1669), του σημαντικότερου Ολλανδού καλλιτέχνη του 17ου αιώνα και ενός από τους επιφανέστερους όλων των εποχών, μας δίνει την ευκαιρία για μια επανάγνωση του έργου του και επαναπροσδιορισμό της διαχρονικότητάς του. Ο ίδιος, επηρεασμένος από τους Ιταλούς και Ολλανδούς καλλιτέχνες του μπαρόκ, δεν υπήρξε απλώς ένας διάσημος προσωπογράφος αλλά ένας ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής. Εκπληκτικός στην τεχνική του, στην προσέγγιση της σύνθεσης και στον προσωπικό χειρισμό του φωτός, οι φιγούρες του αποπνέουν ανθρωπιά. Η ειλικρίνεια με την οποία κοίταζε τον άνθρωπο απεικονίζεται με τρόπο συγκλονιστικό σε όλα του τα έργα, μα περισσότερο στις πολυάριθμες αυτοπροσωπογραφίες του, από τα νιάτα της δόξας και της ευμάρειας έως τα γεράματα της μοναξιάς και της οικονομικής και προσωπικής κρίσης. Οι εικόνες του προβάλλουν από το σκοτάδι στο φως, φυσικά αλλά και πνευματικά καθιστώντας ορατό το αόρατο, ενώ οι μορφές του είναι τέλειες αλλά όχι καθορισμένες, καθώς η ακριβής αναπαράσταση της φόρμας έχει αντικατασταθεί από τον συμβολισμό της.
Όλα αυτά συνθέτουν διαχρονικές αξίες, πέρα από εποχές, στιλ και κινήματα, τις οποίες οι συμμετέχοντες, σε αυτήν την εικαστική έκθεση, νέοι καλλιτέχνες καλούνται να ερμηνεύσουν και να μεταφέρουν στο εδώ και τώρα μέσα από το προσωπικό τους ιδίωμα και τα δεδομένα της εποχής τους, χωρίς να καταφύγουν σε εύκολες λύσεις στείρου μιμητισμού, αλλά χρησιμοποιώντας σύγχρονους αισθητικούς δρόμους.
Χρησιμοποιούν στοιχεία δανεισμένα από το ύφος του για να αποτυπώσουν την εικόνα του εαυτού τους, τις ελπίδες και τις προσδοκίες τους, τους φόβους και τους δισταγμούς τους (Χρόνης). Δημιουργούν το δικό τους ψυχογράφημα με όχημα δυνατές πινελιές χρώματος και στοιχεία εξπρεσιονιστικά (Ντεϊμεντέ), ενώ διεξάγουν τη δική τους ανατομία καταργώντας τα όρια ανάμεσα στο μέσα και το έξω και καθιστώντας με τη σειρά τους ορατό το αόρατο (Ζιώγα). Παράλληλα αντιπαραθέτουν το τότε με το τώρα και μετατρέπουν σε κυριολεκτική την αφηγηματικότητα των αυτοπροσωπογραφιών του Ρέμπραντ μέσα από τη χρήση του χρόνου και της κίνησης (Στραβοράβδη). Προχωρούν στην οικειοποίηση έργων-συμβόλων της προσωπικής του ζωής προβάλλοντας τα προσωπικά τους βιώματα (Ρομπιέ) και δημιουργώντας πορτρέτα αγαπημένων τους προσώπων (Λαουτάρη). Ταυτόχρονα μας καλούν να πάρουμε ενεργό μέρος σε ένα «παιχνίδι-αναπαράσταση» της ζωής του Ρέμπραντ, όπου συναντούμε πρόσωπα-κλειδιά της πορείας και καριέρας του (Δημητροπούλου Σοφία).
Ακόμη οι σύγχρονοι αισθητικοί τους ορίζοντες φέρνουν σε διάλογο την εικαστική του γλώσσα και γραφή με τις νέες ψηφιακές τεχνολογίες αλλά και με τον κόσμο των κόμικς (Καρακίτσος – Σύρτα). Αναπλάθουν εικονογραφικά εκδοχές των έργων του, ανατρέποντας όμως τη σημειολογία τους και προβάλλοντας μια νέα οπτική γωνία (Κούβαρη). Προσεγγίζουν επιμέρους θεματικές που προκύπτουν από τους πίνακές του, όπως η θέση του ανθρωπίνου σώματος στην εποχή του και στη δική μας (Χρονά) αλλά και διερευνούν έννοιες παρούσες στις κοινωνίες μας τότε και τώρα (Μουρτά). Ταυτόχρονα όμως διευρύνουν τα όρια αναφοράς του έργου του κάνοντας λόγο για παγκόσμια σύμβολα και την κυκλική πορεία των πολεμικών συρράξεων ανά τους αιώνες (Δημητροπούλου Ελένη). Και τέλος δεν διστάζουν να διερευνήσουν την «άλλη όψη του νομίσματος» και να ασκήσουν κριτική σε αυτό που θεωρούν ως υπερβολική εξιδανίκευση της εικόνας του Ρέμπραντ σήμερα (Ιακωβάκη).