Μικροί Διάλογοι / Dialogues

Εφημερίδα "Ο Κόσμος του Επενδυτή" – Ένθετο "Culture", (Μικροί Διάλογοι) 24 Ιουλίου 2010, τεύχος 133 σελ. 30, Επιμέλεια Χρήστος Θεοφίλης

Τα ψηφιακά μέσα στην τέχνη μέσα από την ματιά μιας νέας γενιάς δημιουργών. Μιλούν η Ελένη Δημητροπούλου, η Δήμητρα Ερμείδου, η Πωλίνα Ζιώγα, η Αθηνά Ρομπίε και η Ευτυχία Τζανετουλάκου.

Απόσπασμα της Ελένης Δημητροπούλου:

[...] Στις δυτικές κοινωνίες ο χρόνος είναι χρήμα και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η τηλεόραση. Αυτό το βλέπουμε κυρίως από την εξαρτησιακή της σχέση με τη διαφήμιση όπου το μήνυμα καθορίζεται από τον χρόνο ο οποίος με τη σειρά του καθορίζεται από το χρήμα. Στον αντίποδα η βιντεοτέχνη κάνει διαφορετική χρήση του χρόνου. Χρησιμοποιώντας κοινά μέσα και κοινή τεχνολογία με την τηλεόραση, πρωτίστως επιλέγει το μήνυμα και ακολουθεί – υπηρετεί ο χρόνος.
Συχνά αναρωτιέμαι για το πώς και κατά πόσο η χρήση του χρόνου σχετίζεται με την αίσθηση για το ωραίο. Βρίσκω όμως και πολύ ενδιαφέρον το πώς αυτό ποιοτικά μεταφράζεται σε κριτική παρακολούθηση αντίθετα με την άκριτη μίμηση της τηλεόρασης. Άλλωστε η ειδοποιός διαφορά έγκειται τελικά στην πρόθεση του δημιουργού που θέλει να επικοινωνήσει κάτι, σε έναν ή εκατομμύρια ανθρώπους. Η πρόθεση προυπάρχει του μέσου και η ψηφιακή τεχνολογία ως μέσο επικοινωνίας δεν κάνει διακρίσεις. Μέσω του διαδικτύου π.χ. μπορεί να εκτεθεί ένα ψηφιακό έργο καθώς επίσης και ένας μεγάλος αριθμός απτών έργων.
Η σημασία είναι περισσότερο βαρύνουσα στο γιατί παρά στο πώς. Σήμερα που έχουμε δει καλογυρισμένα σόου να μεταδίδονται ως αληθινά γεγονότα που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή δηλ. σε πραγματικό χρόνο, καλό είναι να αποκατασταθεί στο μυαλό όλων μας μεταφραστικά αλλά και εννοιολογικά η virtual reality = εικονική δηλ. μη πραγματική πραγματικότητα, από τον όρο δυνητική = εν δυνάμει (π.χ. το δέντρο είναι δυνητικά παρών μέσα στο σπόρο) [...]